Kağıthane Evde Masaj

Kağıthane Evde Masaj “Bu çok kadınsı olmaz mı sence?” diye sordu Miranda. “Bu odayı Turner da çok sık kullanır.” “Hımm. İşte o bir mesele.” Miranda, tırnakları avuç içlerine batacak kadar yumruklarını sıkmış olduğunın bilincinde bile değildi. Tuhaftı, Turner’ın adının anılması bile onu etkileyebiliyordu. “Öte taraftan, ” dedi Miranda, gözleri tehlikeli biçimde kısılarak. “Ben tozlu gül rengini hep sevmişimdir. Öyle deneyelim.” “kesin misin?” Şimdi de Olivia kuşkuluydu.

“Turner “Boş ver Turner’ı.” Miranda hiddetle saslınü kesince Olivia’nın kaşları kalktı. “Eğer dekorla ilgili söz söylemek isteseydi çekip Londra’ya gitmezdi.” “Hiddetlenmene gerek yok, ” dedi Olivia yatıştırıcı bir tonla. “eminim seni çok özlüyordur.” “Saçma. Bir olasılık beni hiç düşünmemiştir bile.” *** Onu aklından çıkaramıyordu. Öte taraftan Turner, kapalı bir arabanın içinde bitip tükenmek bilmeyen dört günün sonucunda Londra’ya ulaşıp oradaki uğraşlarına daldığında Miranda’yı aklından çıkarabileceğini düşünmüştü. Fakat yanılmıştı. Yine yine, aklından hep o son mevzuşmaları geçiriyordu. Fakat bir türlü seni seviyorum diyemiyordu.

Kağıthane Evde Masaj

Kağıthane Evde Masaj Hafızası çözülüyor ve geriye kalan bir tek Miranda’nın devasa kahverengi ve acı ile donuklaşmış gözleri oluyordu. Bu tanımadık bir duyguydu, kabahatluluk. Yakıyordu, batıyordu ve onu boğazından kavrıyordu. Oysaki öfke sıradan olmuştu, öfke temizdi. Kesindi. Öfkenin kaynağı asla o olmamıştı. Leticia’dan kaynaklanmıştı. Onun hayatındaki biroldukça erkekten kaynaklanmıştı. Asla Turner’ın kendisinden kaynaklanmamıştı. Fakat bu – Bu başka bir şeydi. Bu şekilde yaşayabilmesinin yolu yoktu. Gene mutlu olabilirlerdi, öyle değil mi? Önceden şüphesiz mutlu olmuştu. O da mutlu olmuştu.

Turner’ın eksiklerinden şikâyet etmiş olabilirdi fakat Turner biliyordu ki, o da mutlu olmuştu. Ve yine olacaktı, Turner ant içti. Miranda, Turner’ın her açıdan kendisinden hoşlanılmış olduğunı kabul ettiğinde, evlendikleri günden beri içini oydukları o rahat varlıklarına geri dönebileceklerdi. Miranda bebeğini doğuracaktı. Bir aile olacaklardı. Elleri ve dudaklarıyla, sözleri haricinde her şeyiyle, onunla sevişecekti. Onu önceden bir kere kazanmıştı. Bunu yeniden yapabilirdi. İki hafta daha sonra, Miranda yeni gül salonunda oturuyor, bir kitap okumaya çalışıyor fakat süreının çoğunu pencereden dışarıya bakarak geçiriyordu.